بررسي تاثير کم آبياري و پليمر سوپر جاذب بر انتقال مجدد مواد فتوسنتزي در ذرت دانه اي (.Zea mays L)

فاضلي رستم پور منصور*, محبيان سيدمحمد

تنش خشکي يکي از مهم ترين مشکلات کشاورزي در مناطق خشک و نيمه خشک است.

کاربرد برخي مواد، نظير پليمرهاي سوپر جاذب در خاک، باعث کاهش آبشويي کودها، افزايش نگهداري آب در خاک و در نتيجه کاهش مصرف آب مي شوند.

اين آزمايش بر روي ذرت (Zea mays L.) در منطقه دشتک زاهدان در فصل زراعي 1390 انجام شد.

طرح آزمايشي به کاربرده شده کرت هاي خرد شده با طرح پايه بلوک هاي کامل تصادفي شامل تيمار آبياري

با سه سطح 60، 80 و 100 درصد تامين نياز آبي ذرت (ETc) به عنوان عامل اصلي

و مقادير سوپر جاذب با چهار سطح صفر، 30، 60 و 90 کيلوگرم در هکتار به عنوان عامل فرعي با 3 تکرار بود.

نتايج نشان داد که رژيم آبياري، سوپر جاذب و اثرات متقابل آن ها بر همه ويژگي هاي ذرت اثر معني دار داشت.

مدل هاي رگرسيون برآورد شده نشان داد که

کاربرد سوپر جاذب در شرايط %100 آبياري بر روي محتوي نسبي آب برگ، شاخص کلروفيل، ميزان انتقال مجدد مواد فتوسنتزي، سهم انتقال مجدد و عملکرد دانه بي اثر بود،

اما سوپر جاذب در شرايط تنش خشکي تمام خصوصيات ذرت را بهبود داد

 نتايج نشان داد که کاربرد 60 کيلوگرم سوپرجاذب در هکتار آب مورد نياز ذرت را به ميزان 20 درصد کاهش داده و باعث عملکرد دانه و ويژگي هاي فيزيولوژيکي مشابه تيمار 100 آبياري شد.

[pdf-embedder url=”https://irsap.co/wp-content/uploads/2018/05/ESCS_Volume-4_Issue-2_Pages-127-138-1.pdf” title=”ESCS_Volume 4_Issue 2_Pages 127-138″]