بررسي اثر مواد جاذب رطوبت بر تامين آب درختكاري در مناطق نيمه خشك
نویسندگان: داورپناه غلامرضا*
* مرکز تحقیقات کشاورزي و منابع طبیعي استان زنجان
چکیده:
براي افزايش کارايي در مصرف آب از طريق اقدامات مختلف به ويژه حفظ رطوبت و افزايش نگهداري آب در خاک، تحقيقات زيادي صورت گرفته است.
اين پژوهش براي بررسي کاهش رواناب سطحي و نفوذ عمقي جهت افزايش بهره برداري از آب باران در محل بارش با استفاده از مواد شيميايي جاذب رطوبت با هدف تامين آب مورد نياز درختان و کاهش تاثيرات زيان بار خشک سالي انجام شده است.
در اين پژوهش پس از سفارش توليد مواد جاذب رطوبت، نسبت به پياده کردن نقشه طرح در سه آزمايش جداگانه هر کدام در قالب طرح بلوک هاي کامل تصادفي با سه تکرار و پنج تيمار شامل صفر (شاهد)، 50، 100، 150 و 200 گرم از مواد نامبرده و براي سه گونه از درختان مثمر شامل بادام، پسته و مو اقدام گرديد.
سه ويژگي مورد نظر در زنده ماني نهال ها شامل قطر يقه، ارتفاع و ميزان تاج پوشش آن ها طي دو سال و در چهار مرحله اندازه گيري شد.
نتايج نشان مي دهد که گونه هاي نهال ها با توجه به خصوصيات ژنتيکي و فيزيولوژيکي اختلاف معني داري در زنده ماني از خود بروز داده اند و گونه مو داراي کمترين زنده ماني و بادام و پسته داراي بيشترين زنده ماني بوده اند. توصيه هايي از جمله ادامه دادن طرح حاضر و اجراي طرح هاي پژوهشي مشابه در خاک هاي با بافت سبک و شني و نيز در کشت گلخانه اي ارايه شده است.
كليد واژه: توسعه سطح بيولوژيك، مواد جاذب رطوبت، مناطق نيمه خشك
[pdf-embedder url=”https://irsap.co/wp-content/uploads/2019/01/71413845308.pdf”]